Zuid-Afrika: dag 4 van Ohrigstad naar Witrivier

Het was vanmorgen heerlijk wakker worden tegen een uur of zes. De zon komt op en is mooi te volgen tussen de heuvels. Het was een graadje of 15 en de verwachting voor de dag was 30C-plus. Vele goudvinken zijn in de weer om hun nestjes te bouwen.

We verlaten Hannah Lodge met haar mooi huisjes (echt top!) om te vertrekken naar Witrivier. Voordat we in de bus stappen worden we getrakteerd op een afscheidsoptreden van dames van het personeel. Het geld dat de dames, van de Zhanganastam (uitvloeisel van de Zulu’s) daarmee ophalen komt ten goede aan een school.
De zwarte gemeenschap heeft onderling een zeer sterke band. Wanneer op school blijkt dat één kind uit die gemeenschap intelligent is, legt het dorp het geld bijelkaar om het kind te laten studeren. De afgestudeerde komt dan naar het dorp terug om voor hen te werken en zijn rijkdom met de gemeenschap te delen.

Op weg naar Blyde Rivier zien we langs de weg Bavianen en Blauwapen lopen. Daarnaast stond er een uniek huisje in de vorm van een schoen. Het landschap is prachtig: bebossing, meer kale glasvlakten, landbouwgronden met gewassen en veeteelt wisselen elkaar in een hoog tempo af. Helaas heeft Zuid-Afrika ook veel last van bosbranden en zien we hele stukken zwart hout.

In de ochtend bezoek we drie bezienswaardigheden:
- een mooi uitzichtspunt over de Blyde Rivier Canyon;
- mooie watervalletjes in een park bij Blyde Rivier Canyon Kolkgate;
- een prachtig vergezicht, niet te vatten in een foto. Niet voor niets hebben ze deze plaats God’s Window genoemd.

Aan het begin van de middag rijden we richting Graskop. In een klein dorpje lunchen we bij Harrie’s Pannenkoekenhuis. Pannenkoek op z’n Zuid-Afrikaans: pannenkoek met bobotie.

Na de lunch rijden we verder en bezoeken een paar mooi gevormde rotsen, waarna we doorrijden naar Pelgrim’s Rest, een goudszoekersplaatsje in de provincie Mpumalanga. In de 19e eeuw kwamen veel Europeanen naar Afrika en vooral Schotten waren goed vertegenwoordigd. Waar goud werd gevonden, kwamen nieuwe dorpjes en zo ontstond ook Pelgrim’s Rest. Vele huisjes zijn te zien zoals vroeger. Wel jammer dat het er zo toeristisch uitzag. Er kan door de lokale autoriteiten veel meer van gemaakt worden.

Daarna rijden we door naar de Mac Mac Falls, een waterval van 65 meter hoog. Wat mij betreft weinig spectaculair aangezien je er ver vanaf blijft op een smal richeltje. Mac Mac verwijst inderdaad naar de Schotten die hier in het verleden zijn neergestreken. Aan het eind van de middag komen we aan bij ons hotel White River Lodge in Witrivier waar we twee nachten verblijven.